Marco Pantani

Deze wielrenner met markant uiterlijk vertegenwoordigt de explosieve klimmer, voor wie iedere bocht een lanceerbaan richting bergtop vormt. Wanneer hij met zijn machine op weg ging, was hij moeilijk meer te volgen. In 1994 begint duidelijk te worden wat hij in zijn mars heeft, en is hij tweede in de Ronde van Italië. In hetzelfde weekend wint hij de twee grote etappes van de Dolomieten. Men verwacht nogal wat van hem in de Tour. En dat maakt hij ook waar: hij wordt derde. Italië houdt zijn vedette. Het jaar daarop wint hij in de Tour de France de etappes Alpe d’Huez en Guzet-Neige, en bestijgt hij nogmaals een podium bij de wereldkampioenschappen wielrennen in Colombia, naast de winnaar Olano en Indurain. De Italianen maken aanstalten om de nieuwe fietslegende in de boeken op te nemen. Helaas beslist het lot anders. In de wedstrijd Milaan-Turijn botst hij tegen een auto. Het resultaat: een dubbele breuk van zijn scheen- en kuitbeen. Men zegt dat hij nooit meer kan fietsen. Hij is 25 jaar oud.

Marco Pantani gele truiPantani herstelt langzaam. Hij is de enige die in zichzelf en in zijn comeback gelooft. Met een zeldzame wilskracht keert hij langzamerhand terug naar het normale leven. Dan verschijnt de reddende engel: Luciano Pezzi. De voormalig knecht van Coppi, die Gimondi naar de overwinning leidde tijdens de Tour de France, kende zijn wilskracht maar kon niet bevroeden dat hij over zo’n moreel beschikte. Door een beenmergtransplantatie krijgt Pantani weer hoop. Hij zal weer wielrenner worden. Sterker nog, Pezzi voorspelt dat hij op een dag de Tour de France en de Ronde van Italië zal winnen. Om zijn woorden kracht bij te zetten, biedt hij hem een contract voor drie jaar bij de Mercatone Uno, waarvan hij de communicatie bestuurt. Pantani laat de krukken voor wat ze zijn en gaat in augustus 1996 weer de weg op. Naast hem slooft Pezzi zich uit. Hij stelt zijn coach voor om van de nieuwe aanwinst een unieke leider te maken. Een gigantische gok. Hij moet het nog waarmaken. Vanaf nu verwacht men veel van deze wielrenner die een bandana om zijn kale schedel draagt en die zich Piraat laat noemen.

Marco PantaniDrie jaar na zijn vreselijke ongeluk verdubbelt Pantani, de onverslaanbare klimmer, de inzet zoals Pezzi heeft voorspeld: de Ronde van Italië én de Tour de France. Tijdens de Ronde van Italië levert hij vanaf de start in Nice een strijd, valt hij aan in de Abruzzen en bewijst hij zich op de top van de Piancavallo. Maar dat is niet alles. Zülle heeft de roze trui en loopt bijna vier minuten vóór op Pantani. Er zijn nog vier beslissende bergetappes. Vanaf de eerste helling van de Dolomieten, de col van de Marmolada, valt de Piraat aan. Hij heeft nog vijftig kilometer voor de boeg voordat hij het doel in Val Gardena bereikt. Als in een droom beklimt hij de Passo Selva (2214 meter). Achter hem is Zülle ingestort. Pantani kan de eerste roze trui van zijn carrière aantrekken. Maar hij doet veel meer dan de Ronde van Italië in zijn voordeel ombuigen. Hij doet de droom, de verbeelding terugkeren in het hart van het wielrennen, aan gene zijde van de bergen. De Tour de France kondigt zich aan. Hij heeft genoeg aan de etappe van de Deux-Alpes om zijn heerschappij te vestigen. Op de Galibier tast Pantani twee keer af en demarreert dan schitterend. Ullrich bezwijkt in één keer. Voortaan overwint hij alle toppen van de wielersport spelenderwijs, en kan niets hem meer tegenhouden.

Marco PantaniEn toch bladdert het imago van de voortreffelijke klimmer dat hij heeft opgebouwd tijdens zijn bergritten plotseling af. Aan het einde van de Ronde van Italië in 1999, die hij niet mocht verliezen, blijkt uit een onvoorziene bloedproef dat hij een veel hoger hematocrietgehalte heeft dan is toegestaan. Pantani zal dit jaar niet gekroond worden. Gekwetst omdat hij ervan beschuldigd wordt twijfelachtige substanties te hebben ingenomen, hult hij zich in een stilzwijgen waarvan men zich afvraagt of hij er ooit uit zal komen. Omdat hij alles te danken heeft aan het wielrennen en zijn fans die nog steeds in hem geloven, klimt hij weer opzijn rijwiel, raakt hij weer in een depressie, komt hij er weer bovenop om zijn klasse in de Tour de France 2000aan te tonen en wint hij de twaalfde etappe op de top van de Mont Ventoux én de vijftiende in Courchevel. Italië danst van blijdschap. Maar helaas voor de laatste keer: in februari 2004 overlijdt de piraat aan een overdosis cocaïne.

Advertisements